É necesario berrar alto e claro que ¡basta xa de destruír o estado do benestar!

É necesario berrar alto e claro que ¡basta xa de destruír o estado do benestar! ¡Basta xa de roubarnos as conquistas que tanto suor i esforzo custaron!

Coñecemos a decisión do goberno municipal de Ferrol de privatizar o servizo de Atención Cidadán. E soubémolo pola denuncia da oposición. Segundo o portavoz do goberno, non afectará ó persoal municipal. Pero, segundo a oposición, custará máis de 10.000 euros por persoa e ano; maior ineficacia, privatización, recorte e demolición do servizo. Os traballadores municipais ven despilfarro. Din que se gastan 21.000 euros máis nun estudo que xa está feito e que custou 38.000 euros. Unha mostra de “austeridade”.

Quen fala no nome do alcalde di que se trata de cumprir o Regulamento de Participación Cidadá. Precisamente o concelleiro que ven torpedeando ó movemento cidadá. E minte cando fala do Regulamento. O que este reclama non é a privatización do servizo, senón a posta en marcha desta oficina municipal. Primeiro se privatizou a vixilancia da entrada, antes se fixo co lixo, auga, etc.

Agora trátase de seguir o camiño. Pero a institución municipal é o goberno dos cidadáns, unha institución pública para a defensa dos intereses colectivos. Ten regulada a contratación de persoal para cumprir esa función. E ten unha plantilla de funcionarios e persoal laboral contratados segundo a lexislación vixente. ¿Por que, entón, se buscan outras formas de contratación?

 A única explicación que atopo é eludir a plantilla existente, o seu coñecemento da legalidade e o seu responsable cumprimento. ¿Que buscan senón? Estannos acostumando a prescindir da función municipal, desviando recursos cara outras organizacións privadas. Tal é o caso dos orzamentos para emerxencia social.

Diante dos millóns de parados, dos desafiuzamentos, etc., en vez de ter un fondo para axudalos, se canalizan a traveso desas institucións, a miudo de carácter confesional. O Concello non cumpre a súa función cando falamos de recursos públicos. E acabamos de ter un exemplo ben significativo. Amancio Ortega, empresario de Zara, acaba de anunciar a doazón a Cáritas de 20 millóns de euros. Suponse que para facer fronte á situacións de exclusión social.

Posiblemente moitas persoas valoren positivamente esta acción. Mais, ¿canto desgrava? ¿que bonificacións ten? Posiblemente recibe como beneficio máis do que doa. Isto é posible porque non existe una política fiscal que faga contribuír máis o quen máis ten. No caso de Amancio Ortega, os 20 millóns de euros serían só o chocolate do loro. E así, con tódolos demais, a recadación fiscal permitiría afrontar moitos dos graves problemas existentes. Xa o din os inspectores da Facenda. Temos que evitar que os dereitos se convertan en caridade. Se baleira de recursos o Estado, renunciando a maior recadación fiscal, e se somete a poboación a unha política caritativa, da limosna. Estanse privatizando hospitais en Madrid; se usan as esperas para privatizar consultas, utilizando todo tipo de subterfuxios.

É necesario berrar alto e claro que ¡basta xa de destruír o estado do benestar! ¡Basta xa de roubarnos as conquistas que tanto suor i esforzo custaron! Se empeza privatizando e se acaba servindo ós intereses dos amigos. Non hai máis que ver os casos Gürtel ou dos ERE. Estes días volvemos a coñecer como o vínculo entre servizos públicos e empresas privadas acaba na corrupción máis execrable. Un exemplo é o dos cinco grupos de hoteleiros de Baleares, que pagaban campañas electorais, ós que se dicía “... ya te compensaré...”. Evidentemente.

 O caso do “Madrid Arena” é un exemplo. Se utilizan recursos públicos en beneficio de empresas privadas dos amigos para facerse de ouro. ¿Imaxinamos o diñeiro negro recadado nesas circunstancias? E, segundo din, xa se fixeran 27 festas como esta. ¿Para que era a amnistía fiscal? E se acaba en un escándalo de ¿alcohol?, ¿drogas?, e a morte de xoves inocentes. Necesítase que caian cabezas .

O alcalde de Ferrol pode ir valorando onde conduce ese baleirado da institución municipal. Esperemos e vexamos, mais non cruzados de brazos.

 Rafael Pillado Lista é Vicepresidente da A.C. Fuco Buxán