ERA VISTO.

 

Era previsible que Navantia chegase a esta situación. O goberno do PP acaba de recordarnos que leva dous anos no goberno. Dous anos nos que non moveu un dedo para dotar de carga de traballo ao naval. Esa é a súa responsabilidade. En troques, o seu ¿ministro de industria? foi a Arxentina a resolver os problemas de Repsol. Varas de medir, distintas. ¿Para quen gobernan?

Mentras tanto, e tras a marcha do último buque australian, Navantia se queda sen traballo, despois dun goteo de despedimentos dos compañeiros de CC. AA. Nin se molestaron os nosos gobernantes. É certo que non faltaron promesas de solución, sobre todo, durante pasadas campañas electorais. Promesas que veñen “mareando a perdiz” cos traidos, levados e de novo traidos floteis de Pemex. Incluso xogaron falsamente con Reganosa, e coa idea de que os gaseiros poderían ser unha solución, cando xa foran contratados por asteleiros asiáticos. , sen a intervención do goberno e sen que Navantia presentara unha proposta elaborada.

E repito que esta situación era previsible. Porque, non hai mellor camiño para afundir os asteleiros que deixalos caer e así xustificar o seu desmantelamento por perdas. E non soio en Ferrolterra. Cansáronse os dirixentes do PP de recordarnos que as empresas públicas son chiringuitos que hai que desfacer. E por outra banda, un eixo central da súa política é a provatización do público que sexa rentable a empresarios privados. Os amigos, claro. Xa se ve como trratan os servicios públicos esenciais.

Mentres tanto, a dirección de Navantia buscaba aplicar un “novo convenio”, a dous meses de rematar o anterior. Non supoñía ningún avance, pero eso sí, o camiño corto para acabar con dereitos alcanzados con sacrificio, que afectaban non soio os traballadores en activo, senón tamén a miles de prexubilados, xubilados, viudas, etc., desta comarca. Buscaba ademáis que fora firmado polos sindicatos. Un desatino interesado, rechazado pola maioría dos traballadores/as da empresa, concretamente en Ferrol-Fene.

E chegamos á data prevista, catro de decembro, de presentación dun plan de empresa, no que a dirección xa anunciara que non sería negociado, e do que algunhas fontes adiantaban que traería despidos e recortes salariais. Ese era o plan, son insaciables. En datas posteriores, anuncian que non se presentará aínda, en espera de carga de traballo. ¿Cando?

¿Que motivou ese frenazo? Navantia tiña previsto chegar eiquí co convenio firmado co aval dos sindicatos, e en armonía social. Pola contra, non se firmou pola acción dos traballadores e ademáis se produxeron importantes movilizacions de rechazo. Incluso, os alcaldes do PP desta comarca, fóronse a Madrid, ainda que en lugar de ir á presidencia do goberno, “equivocaronse” e foron a SEPI. Eiquí todos, incluso as bases do PP son destrozadas en este “festival” de recortes e liquidacións.

Pero hai outro factor que non debemos menospreciar, tratase das eleccións europeas, no mes de maio, nas que as enquisas pronostican unha caída electoral moi pronunciada do partido do goberno, e temen un conflicto continuado no tempo. ¿Esperan tempos mellores? Esto soio é un alto no camiño.

Por esta razón, e sen perda de tempo, conven cambiar de paso e incrementar todalas medidas de movilización e presión, que nos leven a elevar as accións.

Navantia é un elemento central na actividade económica e social da comarca, pero non está soia. Os problemas da comarca son moitos e de variada condición. Poño un exemplo, referido ao comercio. A cantidade de pequenos e medios negocios que veñen pechando día tras día, e deixan na rua a traballadores e empresarios. Están determinados pola parálisis económica e polas políticas desenrroladas. A falta de crédito, a instalación de areas comerciais, co aplauso dos gobernos locais, etc. Por eso, é necesario que cada sector defina os seus problemas e se mova por eles.

Para asegurar a defensa da comarca, é imprescindible facer converxer a todos os sectores, en unha movilización potente e sostida, esixindo resposta dos gobernos correspondentes.E iso soio e posible coa unidade de todos, porque todos somos afectados, en torno a unha plataforma unitaria, sin exclusións, a nivel comarcal.

E posible e necesario vencer, polo ven de cantos vivimos e traballamos en Ferrolterra. Unidade na acción e nas esixencias. Imprescindible, cambiar de paso.

(Publicado en Diario de Ferrol)