PENSAMENTO CRÍTICO

XAQUÍN CAMPO FREIRE. XAQUIN DE ROCA. 25-00- 2016. “Eu son”… un outro Balbino. Fun un rapaz da aldea. Coma quen dis un ninguén. E ademais son pensionista. Non teño aforros importantes nin se me perde ren en Panamá. Porén, teño unha moi rica herdanza. Un patrimonio considerábel pero moi vulnerábel: A lingua e cultura galegas. Con elas abrinme ao mundo, a todas as persoas e ás súas linguas e formas de expresión. E son dun pobo e teño un NÓS. Podo dicir que a lingua abre os corazóns e facilita a expresión das emocións máis nidias, sobre todo cando estás a sufrir: Díxenlle “blogodaria”, grazas, en búlgaro e vin como se lle iluminaban aqueles ollos azuis cheos de bágoas. Aquel rapaciño entrara daquela ilegalmente en España. Expulsárono. Volveu clandestinamente. Pillárono e “chupou”, (dirían os das sañudas touradas), “6-SEIS- 6”, anos de prisión día por día. Como gustaría eu de poder falar con cada quén na súa lingua. Polo menos esfórzome. Estou facendo un voluntariado no cárcere e, va...