PENSAMENTO CRÍTICO

XAQUÍN CAMPO FREIRE. XAQUIN DE ROCA. 25-00- 2016. “Eu son”… un outro Balbino. Fun un rapaz da aldea. Coma quen dis un ninguén. E ademais son pensionista. Non teño aforros importantes nin se me perde ren en Panamá. Porén, teño unha moi rica herdanza. Un patrimonio considerábel pero moi vulnerábel: A lingua e cultura galegas. Con elas abrinme ao mundo, a todas as persoas e ás súas linguas e formas de expresión. E son dun pobo e teño un NÓS. Podo dicir que a lingua abre os corazóns e facilita a expresión das emocións máis nidias, sobre todo cando estás a sufrir: Díxenlle “blogodaria”, grazas, en búlgaro e vin como se lle iluminaban aqueles ollos azuis cheos de bágoas. Aquel rapaciño entrara daquela ilegalmente en España. Expulsárono. Volveu clandestinamente. Pillárono e “chupou”, (dirían os das sañudas touradas), “6-SEIS- 6”, anos de prisión día por día. Como gustaría eu de poder falar con cada quén na súa lingua. Polo menos esfórzome. Estou facendo un voluntariado no cárcere e, va...

"O peor da política lingüística da Xunta son os prexuízos que trasladou á sociedade" de Miguel Pardo en Praza Publica .   Lendo a denuncia de Miguel Pardo non podo deixar de apuntar un lamento cheo de indignación: É insoportable a mediocridade que destilan todas as súas medidas, as desta Xunta. Dun modo intolerable as posturas que mantén cara á LINGUA GALEGA .  A actitude que manifestan estes "administradores de miseria" esta empapada de mesquindade sen limite. Iso alcánzanos, ata mais que as medidas en si. Alcánzanos como alcanza a merda a quen a pisa.   É necesario conxurar tanta ruindade como a que mostran coa nosa lingua. Coa ditosa cuestión lingüística. E así empezoña a vida, a política, a sociedade...todo. Pero son mecanismos inscritos na natureza desta dereita servil e miserable.  E esta actitude móstrase en todo o que fan, inevitablemente, sen remedio?